• cover

    Η χειμωνιάτικη μπόρα σταμάτησε. Βγήκε έξω στον κήπο. Επιθυμούσε να γευτεί τον κρύο αέρα στο πρόσωπο του. Έκανε μερικά βήματα και κοντοστάθηκε μπροστά στη ροζ τριανταφυλλιά. Υπήρχαν ακόμη μερικά ανθισμένα τριαντάφυλλα. Οι σταγόνες της βροχής είχαν καταλαγιάσει για τα καλά στα πέταλα τους. Έκοψε ένα απ’ τα ροζ τριαντάφυλλα και το έφερε κοντά στο πρόσωπο του. Μύρισε το απαλό άρωμα του που τόσο έμοιαζε με το δικό της. Έκλεισε τα μάτια και κόλλησε τα χείλη του επάνω στα πέταλα του λουλουδιού.

  • cover

    Ήταν η πρώτη φορά που ο Χάρης διάβαζε ένα τόσο αλλόκοτο μήνυμα! Έτρωγε συχνά σε κινέζικα εστιατόρια και ανυπομονούσε πάντα να έρθει η στιγμή για ν’ ανοίξει το μικροσκοπικό, τυχερό κινέζικο μπισκοτάκι του. Πολλά από τα μηνύματα που του είχαν τύχει κατά καιρούς είχαν επαληθευτεί στην πορεία και αυτό τον είχε κάνει να πιστεύει πραγματικά στη μυστηριώδη σοφία που έκρυβαν. 

  • cover

    Κρύβεται  κυνηγημένη, ντροπιασμένη για τον άτιμο τρόπο που της φέρθηκαν τα ίδια της τα παιδιά. Εκείνη  που έστεκε αγέρωχη, γεμάτη περηφάνια για το ένδοξο παρελθόν της, για τον τεράστιο πολιτισμό της, για τη μοναδική φυσική ομορφιά της, για την πλούσια γλώσσα της και για τα τόσα άλλα αξιοζήλευτα προσόντα της, τώρα πια κυκλοφορεί με κουρέλια στους δρόμους της Ευρώπης, εφαρμόζοντας με στυλ την τέχνη της επαιτείας. Μια τέχνη που φρόντισαν να της  διδάξουν καλά όλα αυτά τα χρόνια, αφού ήξεραν ότι κάποια στιγμή θα πεινάσει και θα χρειαστεί να την πιάσει όταν θα έρθει η ώρα εκείνη. Και η ώρα έφτασε και η χώρα πείνασε και το χέρι άπλωσε εκλιπαρώντας δακρυσμένη για ελεημοσύνη!