• cover

    Όλο το βράδυ πάσχιζα να νιώσω καλά. Είπα να γράψω σωστά ένα ποίημα. Σωστό τίτλο, πραγματικό νόημα. Με λίγα λόγια, αυτά που αρμόζουν σε ένα ποίημα για όλους. Σηκώνομαι να πάρω χαρτί και μελάνι. Δεν είχα τίποτα από τα δυο. Και τι μ’ αυτό; Κάνω τις πληγές χαρτί, την απελπισία μελάνι, γράφω επικεφαλίδα. Η γραμματική λείπει. Και συνεχίζω… Ό, τι ένιωθε η ψυχή το έγραψα μ’ όλο τον παραλογισμό από τις μοναχικές νύχτες. Φανέρωσα το παράπονό μου για τα κίτρινα φύλλα που πέφτουν χάμω σαν τα γερατειά. Και από τα μάτια μου έπαιρνα το δάκρυ και το στόλισα με θαυμαστικά, κι ερωτηματικά… Από γραμματική δεν είχα τίποτα. Mα, επιμένω. Αυτά είναι τα σωστότερα υλικά που γεννούν ένα ποίημα για όλους.

  • cover

    Η ποίηση είναι ο λόγος της ψυχής όπου οι λέξεις δεν έχουν τα πρέπει και τα όχι. Εκφράζεται έτσι ώστε να απαλύνει τα βάρη της ενάντια σε κάθε κίνδυνο ισοπέδωσης και αλλοτρίωσης.

    Δεν υπάρχει θλιμμένη και χαρούμενη ποίηση. Όταν η θλίψη μας εκφράζεται, η ψυχή ανεβαίνει ένα σκαλοπάτι για τη γαλήνη. Το λευκό και το μαύρο είναι δύο αγαπημένα αδέρφια που η ψυχή μας δεν τα αποχωρίζεται ποτέ, απλά κάποιες φορές μέσα στη ζωή μας, ζούμε μακριά τους…

    Διαβάστε ένα απόσπασμα του βιβλίου: εδώ!