• cover

    Ήσουνα στο πέλαγος γοργόνα, κι ήσουνα βιολέττα του γιαλού... Αρμένιζες... και μέσα στο χειμώνα γέλαγες σα γέλιο του Μαγιού... Γέλαγες... και κένταγαν τα χρόνια πίσω σου δαντέλα χωρισμού... Γέρνανε στα ίχνη σου – στα μόνα – κι έψαχναν το διάβα του Καιρού... *** Μέσα στη σιωπή σου Ήλιος καρτερεί. Φρούριο η προσευχή σου, και ο λόγος σου σπαθί.

  • cover

    Χθες τ’ αηδόνια σωπαίναν. Χθές τ’ αηδόνια πενθούσαν για το φώς που χάθηκε... Μαζί τους έκλαιγε κι η λύρα, ζητώντας στα ίχνη του ονείρου, την Αγάπη, την Αλήθεια, που προσπέρασαν και φύγαν... Τώρα ανθίζουν ξανά μυγδαλιές... Τώρα μπορείς ξανά ν’ αγαπήσεις. Ένα κομπολόι από κρίνα και πνοές, τα δάκρυα της καρδιάς. Ένας ίσκιος γλιστρά στα κλαδιά των λογισμών – ένα χθεσινό παράπονο, που έγινε και πάλι ελπίδα, φώς και γέλιο... Το «γιατί;», το «πότε;» - αναπάντητα αινίγματα της συμφοράς και του ολέθρου... που πέρασε... και έφυγε... Τ’ αηδόνια τραγουδούν... Κι οι ερωτήσεις παύουν – απαντάει εκείνη η βουβή υπόσχεση - της άνοιξης η υπόσχεση... Που πάντα φέρνει - ποτυπώνοντας και ιχνογραφώντας την ίδια τη ζωή - πάθη και Ανάσταση... Κι απ’ τον τάφο της Λήθης υψώνεται ολοφώτεινη κι αιώνια η Αλήθεια...

  • cover

    Ρόδα του Καιρού. Ρόδα που ανθίζουν... και ρόδα που κυλά... Λίγοι στίχοι για τον χώρο και τον χορό του ονείρου: Ελλάδα. Ένα στεφάνι λόγου στο μνημείο της λευτεριάς, ένας φόρος τιμής στην "αιώνια και άπαρτη Πατρίδα"... Στη μνήμη όλων όσων αγωνίστηκαν γι' αυτήν... στη μνήμη κάποιου Χθές, που δε γνωρίσαμε, μα που φέρουμε μέσα μας: ένα όνειρο πρωταρχικό, που διέπει την ύπαρξή μας, με ό,τι πιο ακριβό ονομάζουμε ο καθένας μας. Και στο όνομα μιας ελπίδας, και μιας αγάπης, που δεν τελειώνει, δεν παλιώνει,δεν πεθαίνει....