• cover

    Μικρή οβάλ ξύλινη κορνίζα Ένας ανέμελος άντρας. Ένας Δον Ζουάν Ποτέ του δεν είπε "Σ' αγαπώ" Ποτέ του δεν άραξε, δεν έδεσε σε λιμάνι. Έσβηνε τα λιμάνια από το χάρτη της ζωής Ανέμελος ταξιδευτής της ζωής και του έρωτα. Τί έχασε; Τι κέρδισε; Ανεξίτηλοι λεκέδες Ένας νέος άνθρωπος χάνει την ζωή του. Η ζωή χάνει έναν νέο άνθρωπο. Γιατί; Πώς έφυγε; Πού πήγε; Ένας πατέρας, μια μάνα και δυο αδέλφια με τους λεκέδες της δυστυχίας στις ψυχές βιώνουν το χαμό του. Ο καταλύτης χρόνος, το ποτάμι της ζωή, οι πεταλούδες θα απαλύνουν τον πόνο, θα ξεθωριάσουν τους λεκέδες, αλλά δεν θα τους σβήσουν. Ανεξίτηλοι λεκέδες, ανεξίτηλες θύμησες. Άγγελοι και δαίμονες. Μια νέα κοπέλα, ένα κορίτσι που τα έχει όλα. Αγάπη, στοργή και εκτίμηση. Αγάπη, όνειρα και πίστη στη ζωή. Σε μια βραδιά τα χάνει όλα. Χάνει τη ζωή της. Το φώς γίνεται σκοτάδι. Θα συρθεί, θα μπουσουλίσει, θα σκαρφαλώσει και ίσως τα καταφέρει. Ίσως να καταφέρει να σωθεί. Να βγει πάλι στο φως.

  • cover

    Δυο ιστορίες.  Δυο ιστορίες παράλληλες, που τρέχουνε μαζί στον χρόνο.

    Η Ζωζώ αφηγείται τη ζωή της τα προσωπικά της βιώματα.

    Τα δύσκολά παιδικά χρόνια.

    Μετά… Εγκλωβισμένη σε έναν σκοτεινό λαβύρινθο, μάταια ψάχνει για μια έξοδο. Για μια ευκαιρία διαφυγής.

    Να την η ευκαιρία. Δεν της χαρίστηκε από κανέναν. Μόνη της την δημιούργησε. Μόνη της την εκμεταλλεύτηκε.

    Έτσι αρχίζει το ανέβασμα της μέσα στη ζωή. Ανέβασμα ή και κατέβασμα μαζί;

    Η Ζωζώ αφηγείται και τα άλλα βιώματα της. Τα κοινά βιώματα. Αυτά που βιώνει ο κάθε Έλληνας και η κάθε Ελληνίδα.

    Αφηγείται, σχολιάζει, αναλύει και κρίνει την επικαιρότητα. Με τον δικό της τρόπο. Με το δικό της μυαλό, με δικές της λέξεις.

    Δυο ιστορίες που τρέχουνε παράλληλα μέσα στο χρόνο.

    Η μία, η ιστορία της Ζωζώς μπορεί να χαρακτηριστεί "ανοδική".

    Η άλλη… Εκ των πραγμάτων αποδείχτηκε "καθοδική", καταστροφική.

    Κακόμοιρη Ελληνίδα. Κακόμοιρε Έλληνα. Καημένο Ελληνόπουλο.

  • cover

    Δύο ιστορίες:

    Η πρώτη, μια, ας πούμε, ρομαντική ιστορία που εξελίσσεται στο Μεσαίωνα.

    Η δεύτερη… μια καθόλου ρομαντική ιστορία που μπορεί να εξελίχθη στο μέλλον.

    Αν όλα συνεχίσουν να πηγαίνουν «καλά», όπως πάνε τώρα, ίσως να παραπονιούνται μόνο τα βατράχια, ο ουρανός και τα πλατάνια• ίσως και οι πελαργοί.

    Και οι άνθρωποι; Εμείς; Μια χαρά περνάμε. Τίποτε δεν μας λείπει.

    Η εταιρεία μας και το σύστημα τα φροντίζουν όλα:

    Να δουλεύουμε πιο λίγο, πιο ξεκούραστα, ίσως και καθόλου.

    Να αμειβόμαστε πιο λίγο, ίσως και καθόλου και φυσικά να μορφωνόμαστε και πιο λίγο, ίσως και καθόλου.

    Η τεχνολογία μας έχει πάρει φαλάγγι.

    Μας έχει κάνει τόσο μαλθακούς, αλλά και τόσο «κοινωνικούς» που παραπάνω δεν γίνεται.

    Τόση ηλεκτρονική επικοινωνία! Τόσος ψηφιακός δεσμός! Τόσο δικτυωμένη όλη η ανθρωπότητα! Τόσοι «φίλοι»! Τόσοι «followers»! Τόσα μηνύματα! Ποτέ στο παρελθόν δεν ανταλλάχτηκαν τόσα πολλά μηνύματα ανάμεσα στους ανθρώπους.

    Ποτέ ο άνθρωπος δεν ένοιωσε τόσο «ηλεκτρονικός», τόσο «δικτυωμένος».

    Και όλα αυτά χάρη στα άπειρα, στα μικρούτσικα, στα τοσοδούτσικα αόρατα μπιτάκια που ακούραστα αναβοσβήνουν πότε στο ένα, πότε στο μηδέν και πάλι στο ένα και… πάει λέγοντας.

    Η πληροφόρηση στο μεγαλείο της. Στον κολοφώνα της δόξας της. Γιατί όχι; Το δίχτυ αντέχει. Ακόμη αντέχει. Ως πότε όμως;

    Δύο μεσαίωνες: Ένας ο τότε•ο παλιός,•ο γνωστός και ένας υποθετικός, που ίσως να έρθει, ίσως και να μην έρθει.

    Πότε; Είπαμε: Ίσως. Πιθανόν. Έτσι και το πότε και το πώς είναι άγνωστα. Κανείς δεν ξέρει. Αλλά αν έρθει;

    Η ιστορία αρχίζει κάποτε, στον μεσαίωνα, κάπου σε ένα μικρό, ξεχασμένο χωριό. Φτάνει στο σήμερα και προχωράει σε ένα υποθετικό, σε ένα απίθανο αύριο.

    Τίποτε όμως «απίθανο» δεν παύει να είναι και «πιθανό».

    Ένα «πιθανό - απίθανο» αύριο που όλοι το απευχόμαστε.

    Όλοι, εκτός από τους πελαργούς, τα βατράχια, τον ουρανό και τα πλατάνια.

  • cover

    Τον κυριέψε η Οργή τον Μάνθο και μαζί της ήρθε και η Θλίψη.

    Ευτυχώς όμως.

    Μια τυχαία συνάντηση τον προστάτεψε από τη Μοναξια και δεν τον άφυσε να φτάσει στην Απελπισία.

  • cover

    Χύμα.

    Δηλαδή; Αχταρμάς. Άρες μάρες κουκουνάρες, που λένε.

    Καμιά συνάφεια, καμιά συνέπεια, καμιά χρονολογική σειρά.

    Χύμα στην κυριολεξία.

    Δεκατρείς παρά μία ιστορίες.

    Γιατί δεκατρείς; Έτσι για να ξορκίσουμε τη γουρσουζιά.

    Ιστορίες; Ίσως.

    Χρονογραφήματα; Πάλι ίσως.

    Αναμνήσεις; Σίγουρα ναι.

    Έξω από τις Τράπεζες, μπανιστήρι απ’ το μπαλκόνι μου, εμπειρίες, εικόνες και ακούσματα, στιγμές που έζησα και ζω καθημερινά.

    Το σήμερα και το χθες πιασμένα χέρι – χέρι.

    Η κυρά Μαριγούλα με τον Μάριο.

    Και λίγη πολιτική σάτιρα. Βλάπτει; Μάλλον όχι

    Είπαμε: Ιστορίες του αέρα. Όλες χύμα. Αχταρμάς.

  • cover

    Όλοι, άλλος λίγο, άλλος πολύ είμαστε εγωκεντρικοί. Μερικές φορές πιστεύουμε ότι είμαστε το κέντρο όλου του κόσμου. Ότι είμαστε «μοναδικοί». Η μικρή Ποντικίτσα όμως το είχε παρακάνει, μέχρι που...

  • cover

    Τρεις μικρές ιστορίες.

    Η πρώτη:         Φανταστική

    Η δεύτερη:       Πιο φανταστική

    Η Τρίτη:            Supper φανταστική… και

    Πέντε διάσημοι Ψυχολόγοι συνιστούν ανεπιφύλακτα το βιβλίο αυτό για την αντιμετώπιση της αϋπνίας ίσως και για την θεραπεία της.  Δεν είναι λίγοι αυτοί που αποκοιμήθηκαν διαβάζοντας το.

    Μπορείτε ακόμη να σκοτώσετε τις ώρες σας σε ένα μακρινό ταξίδι με τρένο, αεροπλάνο, και γενικά με κάποιο μέσο που δεν οδηγείτε εσείς, αλλά κάποιοι άλλοι.  Ή γενικά να σκοτώσετε κάποιες άχρηστες ώρες της ζωής σας.  ΠΡΟΣΟΧΗ: Μόνο άχρηστες ώρες.

    Θα έλεγα ότι δεν είναι άσχημη ιδέα και για τις διακοπές σας. Ξαπλωμένοι στον ήλιο, δίπλα στο ακρογιάλι, τι το καλύτερο από το να χαζοπερνάτε με το βιβλίο αυτό στο χέρι;

    Εγώ ο συγγραφέας του σας εγγυώμαι τα παρακάτω:

    Διαβάζοντας το δεν πρόκειται να διδαχτείτε τίποτε απολύτως.

    Υπάρχει η μηδαμινή πιθανότητα να γελάσετε λίγο.

    Αποκλείετε να προβληματιστείτε για κάτι, εκτός αν ο ίδιος ή η ίδια (συγνώμη δηλαδή) είστε προβληματικό άτομο.

    Για την αϋπνία: είπαμε. Ας μην επαναλαμβανόμαστε.

    Τέλος, είτε αντέξετε να το τελειώσετε, είτε όχι μπορείτε να το συστήσετε στον πιο άσπονδο φίλο σας.  Δεν υπάρχει καλύτερο μέσο εκδίκησης.

    Με όσα παραπάνω γράφω πιστεύω να σας έπεισα να… ΜΗ διαβάσετε το βιβλίο.

    Αν και…

    «Μη φας το μήλο», είχε πει ο Θεός στην Εύα.

                            Η Εύα το έφαγε.

    «Μην ανοίξετε τον ασκό του Αιόλου», είχε πει ο Οδυσσέας στους ναύτες του.

                            Οι ναύτες τον άνοιξαν.

    «Γιαννάκη μη τραβάς την ουρά της γάτας», φώναζε η μαμά στον Γιαννάκη.

                            Η γάτα έμεινε χωρίς ουρά.

  • cover

    • Πόσο μεγάλη είναι η δισύλλαβη λέξη “μαζί”;

    Υπάρχει κάποια πιο πολύτιμη έννοια;

    • Τί είναι τρέλα και τί είναι λογική;

    Πόσο εύκολα ή πόσο δύσκολα περνάς από τη μια στην άλλη;

    Ο Γιάννης: Ένα παιδί που μέσα σε μια στιγμή γίνεται ο Τρελό-Γιαννος, για να ξαναγίνει ο Γιάννης.

    • Δεν σώζει από τη συμφορά η σωφροσύνη.

    Η μοίρα πάντα μπορεί να παίξει το παιχνίδι της.

    • Η αγάπη, το μαζί, η χημεία του έρωτα.

    Η Μυρτώ: Με όνειρα, πείσματα, αγάπες και πόνο.

    Η πανέμορφη Μυρτώ.

    Τί της μοίρανε η μοίρα ; Τί της έχει γράψει;

    • Τί άραγε αξίζει; Τα μεγαλεία και τα αξιώματα; Τα πλούτη;

    Ή μήπως η προσφορά και το ανθρώπινο αγκάλιασμα;

    Ο παπά-Σωτήρης: Ο άνθρωπος. Ο μεγάλος ανθρωπος.

    Με τις αμφιβολίες του, τα “μήπως”, τα “ισως” και τα ”γιατί”.

    Ο παραστάτης, ο δικαστής, ο δίκαιος, ο ταπεινός.

    Ο πλούσιος και συνάμα φτωχός.

    • Και άλλοι άνθρωποι μαζί τους: Συντοπίτες, σε ένα ταξίδι μέσα στο χρόνο, μέσα στη ζωή.

    Ένα μικρό νησιώτικο χωριό. Μια μικρή κοινωνία· άνθρωποι του μόχθου, του μεροκάματου.

    Ψαράδες.

    Μια κοινωνία με τις χαρές της, τα γλέντια τα προβλήματα, τις παραδόσεις και τα έθιμα της.

     

    Κριτική και σχόλια για το έργο

     σας ενημερώνω πως κυριολεκτικά ρούφηξα το πόνημα σας, το οποίο το βρίσκω πάρα πολύ καλό. Σπεύδω μάλιστα να σας πω πως δεν είναι κουβέντες αβροφροσύνης ή ευγένειας κάποιου παλαιού απέναντι σε ένα νέο συγγραφέα. ΟΧΙ. Απλά πιστεύω πως πρόκειται περί ενός πονήματος για το οποίο μάλιστα θα σας συμβούλευα να το στείλετε σε μερικούς εκδότες

    Ο λόγος σας είναι τσεκουράτος, συγγνώμη για το αδόκιμο, αλλά μου άρεσε και πάντα θα μου αρέσει αυτή η γραφή, που είναι αληθινή και όχι ψεύτικη,  που παρουσιάζει τα γεγονότα  ως κινηματογραφική ταινία εποχής και κάνει τον θεατή- αναγνώστη στα συμμετέχει στα δρώμενα... να είναι η δική του υπόθεση.

    Κώστας Νίγδελης, Φιλόλογος-Συγγραφέας

    _______________________________________

    Είδα λοιπόν το μυθιστόρημά σας και σκεφτόμουνα συνέχεια των προβληματισμό σας

    Η αφήγησή σας έχει αξιοπρόσεχτη ροή, οι περιγραφές σας δεν είναι ακραίες, οι χαρακτήρες σας είναι ζωντανοί.

    Αγαπητέ μου φίλε, δεν ξέρω ειλικρινά πως να σας εξηγήσω αυτό που τώρα θα σας γράψω -έχετε άνεση γραφής, αλλά γράφεται ως ερασιτέχνης συγγραφέας.

    Μάνος Κοντολέων, Συγγραφέας - Κριτικός λογοτεχνίας

    _______________________________________

    Το βιβλίο σου το διάβασα χθες Κυριακή. Μονορούφι. Αρκετές σελίδες τις πέρασα δύο φορές για να βεβαιωθώ για την φιλοσοφία του συγγραφέα.

    Περισσότερο ενδιαφέρθηκα, βασικά για τον δημιουργό, για να αποκτήσω, γνώση και άποψη για το δημιούργημα…

    Το ζητούμενο είναι αν ο συγγραφέας είναι πράγματι συγγραφέας, ή αυτοονομάστηκε, έβαλε μόνος του το στέμμα, χωρίς τα απαραίτητα: να κατέχει ψυχή και ταλέντο συγγραφέα.

    Λοιπόν αγαπητέ μου Χρήστο είσαι συγγραφέας και αυτό είναι θείο δώρο. Συνέχισε και καλλιέργησέ το, μέχρι θανάτου.

    Μπάμπης Ρακής, Δημοσιογράφος - Κύπρος

    _______________________________________

    Χρήστο μου, σου βγάζω το καπέλο: Αξιοθαύμαστη παρατηρητικότητα και μνήμη, δημιουργική κοινωνικότητα και ευαισθησία και φυσικά συναρπαστική αφήγηση!

    Λοιπόν,είχαν μείνει δυο τρεις σελίδες όταν έκλεισα το βιβλίο σου εχθές το βράδυ,και στον ύπνο μου,έβλεπα και ένοιωθα το πάθος της Μυρτως και του Γιάννη ..είπα απο μέσα μου,ενα λάθος έκανε ο φίλος μου ο Αμβαζας.Δεν έφερε τον παπά Σωτήριο καθόλου τελευταία στην ιστορία.Επρεπε να τον αναφέρει που και που είπα στον εαυτό μου!

    Έτσι λοιπόν,μόλις άνοιξα τα μάτια μου σημερα,συνέχισα το διάβασμα και νάτος ο Πάπας!!!Ανακουφιστηκα!!!(εκεί που βοήθησε να τους σμειξη)

    Έτσι ,τώρα μπορώ να σου πω τις εντυπώσεις μου: I LOVE IT!!REALLY!!

    Και αν έχεις καβάληση το καλάμι,καλα έκανες.Με το δίκιο σου.

    Μαίρη Πελικπασίδου -  Αναγνώστρια

    _______________________________________

    Το έπιασα το απομεσήμερο της Κυριακής και το τελείωσα στις τρεις τα μεσάνυχτα. Δεν μπορούσα να το αφήσω από το χέρι μου. Ούτε τα πιάτα δεν έπλυνα. Την άλλη μέρα στη δουλειά χασμουριόμουν.

    Ευβούλη Δήμογλου, Επιμελητής - Αναγνώστρια

    _______________________________________